"Πειραϊκές ιστορίες του Μεσοπολέμου"

Επτά Στύλοι της Σοφίας

Όμηρος σε μετάφραση Λώρενς



Αντίγραφα των βιβλίων του

Η περιοχή επτά στύλοι που ο Λώρενς εμπνεύσθηκε τον τίτλο του βιβλίου του
Το πατρικό του σπίτι στο Ντόρσετ

Το σπίτι του Λώρενς στο Λονδίνο (14 Barton Street)

Η τελευταία μηχανή του Λώρενς





Σήμερα θέλω να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα σε έναν άνθρωπο θρύλο, που από μικρός θαύμαζα. Πρόκειται για τον Τόμας Έντουαρτ Λώρενς ή αυτόν που περισσότερο έμεινε στην ιστορία ως ο Λώρενς της Αραβίας.


Το ότι ο Λώρενς ήταν μια προσωπικότητα, αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Μιλούσε απταίστως Ελληνικά, Λατινικά, Αραβικά, ήταν ικανότατος Αρχαιολόγος, διπλωμάτης, ιστοριοδίφης και συγγραφέας.
Το ανήσυχο πνεύμα του φάνηκε από την ηλικία των 17 (1905) όταν το έσκασε από το σπίτι του για να καταταγεί στο Πυροβολικό.
Η μεσαιωνική στρατιωτική αρχιτεκτονική ήταν το θέμα κυρίως που ασχολείθηκε όταν σπούδαζε στην Οξφόρδη. Εργάστηκε για λογαριασμό του Βρεττανικού Μουσείου σε ανασκαφές στη Συρία και στο Ιράκ. Από τότε συνήθιζε να ντύνεται σαν άραβας, να ζεί σαν άραβας και να μιλά την γλώσσα τους. Όταν κατατάχθηκε στον Αγγλικό Στρατό στο τμήμα χαρτογράφησης γνώριζε ουσιαστικά τα πάντα για την Αραβία από την προηγούμενη ενασχόλησή του στο Βρεττανικό Μουσείο. Ήταν αυτός που συνέταξε ουσιαστικά τον στρατιωτικό χάρτη του Σινά λίγο πριν την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν άργησαν τα προσόντα αυτά να αξιοποιηθούν όταν σύντομα μετατέθηκε στις Βρεττανικές Μυστικές Υπηρεσίες, στο γραφείο του Καίρου. Επιπλέον διέθετε και μεγάλο λογοτεχνικό ταλέντο με αποτέλεσμα να γράψη μεταξύ άλλων και το περίφημο βιβλίο "
Οι επτά στύλοι της σοφίας", το οποίο εκτός του ότι είναι λογοτεχνικό αριστούργημα, είναι και στρατιωτικό έργο μεγάλης αξίας, αφού σε αυτό ο Λώρενς γράφει για την αραβική εξέγερση κατά των Τούρκων ότι "ήταν ένας πόλεμος αραβικός, ο οποίος έγινε στην αραβία από άραβες για ένα αραβικό σκοπό". Από τους πρώτους που χρησιμοποίησε αριστοτεχνικά τον ανταρτοπόλεμο κατά των τούρκων και έγραψε περί αυτού. "Οι αρχές μάχης του Κλαούζεβιτς ή του Φος, βρίσκουν έρεισμα στα ευρωπαϊκά πεδία μαχών και όχι στην αχανή έρημο. Ο πόλεμός μας θα πρέπει να είναι ένας πόλεμος τριβής. Θα περικυκλώναμε τον εχθρό με μια απέραντη και άγνωστη έρημο και θα του επιτεθόμαστε όταν και όποτε θέλουμε χωρίς να μας βλέπει παρά μόνο την στιγμή της επίθεσης. Υπολογίζω το μέγεθος της δράσης μας. Εξήντα; εβδομήντα; εκατό; ή εκατό σαράντα χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα; Πως θα τα υπαρασπιστούν οι Τούρκοι;"
Βοήθησε να ζωντανέψει ο εθνικισμός των αράβων τόσο που τελικά έγινε επισφαλής η θέση των Αγγλικών συμφερόντων στην Εγγύς Ανατολή. Στην αραβική έρημο έφτασε να αντέξει σε κακουχίες τεράστιες αφού διέσχισε πεζός, με άλογο ή με καμήλα περισσότερα από 1700 χιλιόμετρα."Οι στρατοί είναι σαν τα φυτά, ακίνητοι, ριζωμένοι, τρεφόμενοι με ρίζες από τον κορμό μέχρι τα φύλλα. Εμείς όμως μπορούμε να είμαστε ένα σύννεφο παρασυρόμενο από τον αέρα. Το βασίλειό μας θα βρίσκεται μέσα στη διάνοια του καθ΄ ενός από μας και καθώς δεν θα θέλουμε τίποτε το υλικό για να ζήσουμε δεν θα προσφέραμε και τίποτα το υλικό για να πεθάνουμε..."

Ο Λώρενς κατέλαβε την Άκαμπα (1917) με επίθεση από την απίθανη πλευρά. Εκείνη που για να προσεγγίσει κάποιος θα έπρεπε πρώτα να διασχίση την δολοφονική έρημο. Επίσης στις αρχές του 1918 και ενώ οι σύμμαχοι βρίσκονταν σε τέλμα καθότι οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Φλάνδρα, αυτός ανέλαβε να παρασύρει τους Τούρκους σε μια επίθεση κατά των Αράβων και την στιγμή που η επίθεση αυτή εκδηλώνονταν, κατέστρεψε τη σιδηροδρομική γραμμή που οδηγούσε στην Παλαιστίνη αποκόπτοντας έτσι τον ανεφοδιασμό τους. Μετά από λίγες μέρες ο Λώρενς με τους Άραβες μπήκε θριαμβευτής στη Δαμασκό. Ο θρύλος του "Λώρενς της Αραβίας" είχε γεννηθεί για αυτόν. Το βιβλίο του παραμένει ακόμα και σήμερα βασικό εργαλείο διδασκαλείας σε θέματα ανταρτοπολέμου.

Ο ίδιος υποστήριξε τόσο πολύ με θέρμη τα αραβικά ζητήματα, που έγινε αιτία να προκληθούν αντιφατικές συζητήσεις για το άτομό του στην Αγγλία. Ιδίως μετά την έκδοση του βιβλίου του αναγκάσθηκε να αλλάξη όνομα και να καταταγή ως απλός σμηνίτης στην ΡΑΦ με το όνομα Ρος, παρότι είχε φθάσει ήδη να κατέχει τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη και είχε τιμηθεί με το παράσημο των Διακεκριμένων Υπηρεσιών. Τον Οκτώβριο του 1918 αρνήθηκε να δεχθεί παράσημο από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄.

Δυσαρεστήθηκε έντονα όταν στη συνδιάσκεψη των Βερσαλιών (μετείχε ως σύμβουλος του εμίρη Χουσεϊν) είδε ότι οι σύμμαχοι αθέτησαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στον αραβικό λαό. Από τότε αποσύρθηκε ουσιαστικά από το προσκήνιο και άρχισε να γράφει το περίφημο βιβλίο του ουσιαστικά από μνήμης αφού οι σημειώσεις του και το αρχικό του χειρόγραφο είχαν χαθεί. Πούλησε εκατομύρια βιβλία αλλά αυτός συνέχιζε να ζει φτωχικά θα έλεγε κανείς στην αφάνεια.

Απολύθηκε από την Βρεττανική αεροπορία (ΡΑΦ)το 1935. Κατατάχθηκε εκ νέου στο Βασιλικό Σώμα Τεθωρακισμένων με το όνομα Τόμας Έντουαρτ Σω παραφράζοντας το γνωστό όνομα του φίλου του Τζορτζ Μπέρναντ Σο.
Στα 46 του τον βρίσκουμε να ζεί σε μια αγροικία στο Ντόρσετ (σήμερα είναι μουσείο) μαθαίνοντας νέες γλώσσες της ανατολής και μεταφράζοντας Όμηρο. Λάτρης του ελληνικού πνεύματος ο Λώρενς μελετούσε ακατάπαυστα ελληνική ιστορία και γλώσσα ενώ την εποχή που βρίσκονταν στην Αίγυπτο είχε συνδεθεί φιλικά με τον έλληνα ποιητή Καβάφη. Οδηγούσε μανιωδώς την μ
οτοσυκλέτα του Brough Superior ss100 και εξ αιτίας αυτής της συνήθειάς του, υπέπεσε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με αυτοκίνητο που οδηγούσε αξιωματικός του βρεττανικού ναυτικού. Υπήρξε έντονα φημολογία ότι το δυστύχημα ήταν στημένο από τις βρεττανικές μυστικές υπηρεσίες, καθότι ο Λώρενς ταυτισμένος πλέον με το αραβικό έθνος υποστήριζε με θέρμη τις θέσεις τους, ένιωθε πίκρα για την αγγλική κυβέρνηση. Εαν λοιπόν λάβουμε υπόψη μας αυτά και το γεγονός ότι βρισκόμαστε λίγο πριν την έναρξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου, με τους άραβες να είναι φιλικά προσκείμενοι στην Γερμανία, καταλαβαίνουμε το γιατί. Ο Λώρενς υπέκυψε στα τραύματά του έξι μέρες αργότερα από κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ενώ η ανακοίνωση του νοσοκομείου ανέφερε ότι και τις έξι συνολικά μέρες ο Λώρενς ουδέποτε ανέκτησε τις αισθήσεις του. Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο Λώρενς προκάλεσε το ατύχημα, στην προσπάθειά του να αποφύγει δύο παιδιά με ποδήλατα που εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά του.
Ο παράξενος χαρακτήρας του Λώρενς σε συνδυασμό με τα απίστευτα κατορθώματά του οδήγησαν τον Σερ Ντέιβιντ Λιν να σκηνοθετήσει την ταινία "Ο Λώρενς της Αραβίας" (1962) με πρωταγωνιστή τον Πίτερ Ο΄Τουλ. Ο Λώρενς δεν είχε ποτέ παντρευτεί. Θάφτηκε στο κοιμητήριο του Ντόρσετ στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Φράμπτον οι οποίοι ήταν ξαδέλφια του και οι μόνοι με τους οποίους ο Λώρενς διατηρούσε σχέσεις φιλίας μέχρι τον θάνατό του.
Στο σημείο αυτό να πούμε ότι ο Λώρενς άλλαξε συνολικά επτά μηχανές του ίδιου τύπου, ενώ η τελευταία που βλέπετε στην φωτογραφία πάνω, εκτίθεται πλέον στο Βρεττανικό Μουσείο Πολέμου.

Ο Αύγουστος Μύρμπεργκ και το Ναύπλιο








ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Λίγο πριν το φετινό καλοκαίρι, επισκέφθηκα για άλλη μια φορά ακόμα, το Ναύπλιο. Και λέω για ακόμη μια φορά γιατί θεωρώ το Ναύπλιο ως μια από τις πλέον ιστορικές, όμορφες και κοσμοπολίτικες περιοχές. Και ενώ πήγα με την οικογένειά μου να πιούμε καφέ στο γνωστό Καφέ Αλέξης (αυτό μέσα στα δέντρα με το μικρό ρυάκι να περνά ανάμεσα στα τραπέζια) παρατήρησα μια πλάκα στον τοίχο που βρίσκεται εκεί. Πλησιάζοντας διάβασα ότι πρόκειται για τον Φιλανδό Αύγουστο Μύρμπεργκ. Ποιός ήταν ο Αύγουστος Μύρμπεργκ και ποιος ο λόγος δημιουργίας του μνημείου στο Ναύπλιο; Ψάχνοντας πληροφορίες για αυτόν τον φιλέλληνα φιλανδό τις βρήκα μα που αλλού; Στη Φιλανδική Πρεσβεία και στη σχετική ανακοίνωσή της. Ο Αύγουστος Μύρμπεργκ λοιπόν ήταν Φινλανδός που πολέμησε έξι χρόνια περίπου για την ελευθερία των Ελλήνων. Ο Μύρμπεργκ έφτασε στην Ελλάδα το 1825 και αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο. Τα δύο πρώτα χρόνια πήρε μέρος σε μάχες εναντίον των Τούρκων στην Εύβοια, στο Χαϊδάρι, στη Μουνιχία και στους Τρεις Πύργους στην Αττική και στη Χίο. Ξεχώρισε για τη μεγάλη του γενναιότητα, τραυματίστηκε μια φορά και μάλλον έσωσε τη ζωή του συνταγματάρχη Φαβιέρου, διοικητή των φιλελλήλων. Σε σύντομο χρονικό διάστημα προβιβάστηκε σε λοχαγό και διορίστηκε υπασπιστής του Συνταγματάρχη Φαβιέρου. Όταν ο πόλεμος τελείωσε και επέστρεψε στο Ναύπλιο, το 1829 έγινε φρούραρχος του Παλαμηδίου, αξίωμα που κράτησε μέχρι τις αρχές του 1831, όταν παραιτήθηκε και έφυγε από την Ελλάδα. Εκείνη την περίοδο πρωτεύουσα της Ελλάδας ήταν το Ναύπλιο και κυβερνήτης ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ο Μύρμπεργκ ζούσε στο φρούριο του Παλαμηδίου, αλλά τα απογεύματα κατέβαινε για να συναντήσει φίλους στο Καφέ Αλέξης, περνώντας ακριβώς από το σημείο αυτό που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Στην Ελλάδα επειδή είχε δύσκολο όνομα ήταν γνωστός και ως Μουράτ Μπέης. Στο Ναύπλιο η μνήμη του διατηρήθηκε μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά χάθηκε. Ο Φινλανδός Υπουργός Πολιτισμού, Stefan Wallin, έκανε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του στις 19 Μαίου (η πρώτη φωτογραφία πάνω). Παρόλα αυτά σήμερα πολλοί λίγοι γνωρίζουν για τον Μύρμπεργκ όπως και για τόσους άλλους φιλέλληνες που πολέμησαν και αγωνίστηκαν για την Ελλάδα.


Πηγή: www.finland.gr

RUPERT BROOKE- Ο ποιητής της Σκύρου (ΙΙ)

RUPERT BROOKE- Ένας Άγγλος ποιητής στη Σκύρο




if i should die, think only this of me: That there's some corner of a foreign field That is for ever England "Αν πρέπει να πεθάνω, σκεφτείτε μόνο αυτό για μένα ότι υπάρχει κάποια γωνιά μιας γης εξωτερικού Αυτή θα είναι για πάντα Αγγλία"
(Από το ποίημα Στρατιώτης)


Γιατί αναφερόμαστε στον Ρούπερτ Μπρούκ; Ποιος ήταν; Γιατί στη Σκύρο;
Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1887 στην πόλη Ράγμπυ της Αγγλίας και πέθανε στις 23 Απριλίου του 1915 στη Σκύρο, μόλις σε ηλικία 27 ετών, ουσιαστικά θυσιάζοντας τη ζωή του για τα ιδανικά του περιέγραφε στα ποιήματά του. Ταξιδευτής όλου του κόσμου, είχε πάθος με τις γυναίκες, τον έρωτα, τις νότιες θάλασσες. Στενός φίλος της Βιρτζίνια Γούλφ παρότρυνε την αγγλική νεολαία να καταταγεί και να πολεμήσει εναντίον των Τούρκων στην Καλλίπολη κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Θα μπορούσε κάλλιστα να ταυτιστεί με τον Λώρενς της Αραβίας που έδρασε στην Ιορδανία και την Συρία την ίδια εποχή ή με τον μέγα άγγλο φιλέλληνα Λόρδο Βύρωνα. Ο θάνατός του πάνω στη νεότητά του ουσιαστικά σφράγισε και την αθανασία του. Τα επικά του γεμάτο ρομαντισμό ποίηματα παρέπεμπαν σε ιδανικά άλλων εποχών, σε ιπποτισμό, σε μάχες για τιμή και δόξα. Κατηγορήθηκε από πολλούς ότι αγνοούσε ουσιαστικά τη φρίκη του πολέμου. Από επιστολές όμως που έγραψε το 1914, στις οποίες περιέγραφε τις εμπειρίες του από την πτώση της Αμβέρσας φαίνεται ξεκάθαρα ότι γνώριζε την πραγματικότητα του πολέμου. Εκτός από ποιητής ήταν και εν μέρει πολιτικός με τον δικό του τρόπο. Ως σοσιαλιστής μάχονταν για τη μεταρρύθμιση του δικαίου προς όφελος των φτωχών. Εάν είχε ζήσει θα μπορούσε κάλλιστα να τον θυμόμαστε σήμερα ως πολιτικό εργατικών παρά ως ποιητή. Φαίνεται ότι στη σύντομη ζωή του είχε κάνει περισσότερα από ανθρώπους που ζουν ως τα βαθιά τους γεράματα. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είχε αποκτήσει και μία κόρη από τις περιηγήσεις του στις Νότιες Θάλασσες και συγκεκριμένα στην Ταϊτή, όπως και ότι πολλές γυναίκες και όχι μόνο, ήταν ερωτευμένες μαζί του από την συγκλονιστική του εξωτερική ομορφιά που προσέγγιζε την αρχαιοελληνική. Άλλωστε ήταν σημαντική προσωπικότητα σε μια ¨κοινωνία νεο-ειδωλολατρών" ζώντας κατά τα αρχαιοελληνικά πρότυπα, με διαμονή σε δάση, γενικά στη φύση, στην πεζοπορία και στην κατασκήνωση.
Ο ΜΠΡΟΥΚ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
Κατετάγη εθελοντής με την έναρξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, τον αύγουστο του 1914 και λόγω της γνωριμίας που είχε με τον Ουίστον Τσώρτσιλ, προτίμησε το Βασιλικό Ναυτικό. Έλαβε μέρος με το εκστρατευτικό σώμα στην μάχη της Αμβέρσας. Αργότερα μετακινήθηκε με το πλοίο στο οποίο υπηρετούσε στα Δαρδενέλλια. Την εποχή εκείνη οι σύμμαχοι χρησιμοποιούσαν ελληνικά νησιά ως βάσεις για τις επιθέσεις τους εναντίον των Τούρκων. Μεταξύ Λήμνου και Σκύρου ο Μπρούκ έπαθε δηλητηρίαση αίματος λόγω τσιμπήματος κουνουπιού. Μεταφέρθηκε σε γαλλικό νοσοκομειακό πλοίο που βρίσκονταν στο Ναύσταθμο Τρεις Μπούκες Σκύρου στις 22 Απριλίου 1915. Ήταν μάλιστα και ο μόνος ασθενής επί αυτού του σκάφους, που βρίσκονταν εκεί ειδικά για την φροντίδα τραυματιών από την Καλλίπολη. Συνεπώς έλαβε όλη την ιατρική φροντίδα που απαιτείτο από δώδεκα ιατρούς. Όμως ο Μπρούκ είχε ιδιαίτερα αδύναμη κράση. Σε όλη την ζωή του ήταν πάντα άρρωστος από κάτι. Επαναλαμβανόμενες επιπεφυκίτιδες, κρυολογήματα, δηλητηριάσεις από φλεγμονές από κοράλλια της Ταϊτής, δυσεντερίες και ηλίαση. Ίσως μάλιστα την δηλητηρίαση αυτή να την είχε καιρό, για αρκετές εβδομάδες, πριν την άφιξή του στη Σκύρο. Στις 23 Απριλίου η θερμοκρασία του αυξήθηκε και έχασε τις αισθήσεις του. Πέθανε την ίδια μέρα αργά το απόγευμα.
Θάφτηκε σε ένα ελαιώνα στις τρεις Μπούκες Σκύρου λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Η μοίρα του έφυγε νωρίς στις 6 το πρωί της επομένης. Τοποθετήθηκε στον τάφο του μια ελληνική επιγραφή που έλεγε

"Εδώ βρίσκεται ο υπηρέτης του Θεού, ανθυποπλοίαρχος του Βρεττανικού Ναυτικού, ο οποίος πέθανε για την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους".


Ο τάφος που βλέπεται στην φωτογραφία στήθηκε μετά από χρόνια από τη μητέρα του ποιητή. Στον τάφο υπάρχει γραμμένο το πιο γνωστό του ποίημα "Ο Στρατιώτης". Η πρόσβαση στον τάφο του είναι εύκολη και μπορεί όποιος επιθυμεί ακόμα και σήμερα να πάει, αφού βρίσκεται έξω ακριβώς από την είσοδο του ναυστάθμου Σκύρου. Ο ελαιώνας υπάρχει και σήμερα.

Εκτός από τον τάφο τους στις Τρεις Μπούκες, υπάρχει και η πλατεία Μπρουκ στη Χώρα της Σκύρου με άγαλμα αφιερωμένο στην αιώνια ποίηση. Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από τον Μ. Τόμπρο και λέγεται ότι είχε ως μοντέλο του τον τότε χορευτή Αλέξανδρο Ιόλα.
Στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος έγιναν στις 5 Απριλίου 1931 και ήταν παρών και ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος.

Σήμερα υπάρχει στην Αγγλία η "κοινωνία του Ρούπερτ Μπρούκ" με φιλολογικές βραδιές αφιερωμένες στη μνήμη του. Ταξίδια οργανώνονται στη Σκύρο για τον σκοπό αυτό. Σχετικές πληροφορίες στο
www.rupertbrooke.com The Rupert Brooke Society

Προτεινόμενο Υλικό

  • Η Ποιητική Συλλογή του Ρούπερτ Μπρουκ, με Απομνημονεύματα του Edward Marsh (1928)
  • Οι Νέο-ειδωλολάτρες: Ο κύκλος της φιλίας και της αγάπης του Ρούπερτ Μπρουκ,
Paul Delaney (1987)

  • Ρούπερτ Μπρουκ, ζωή, θάνατος και μύθος, από τον Nigel Jones (1999)

Στο οχυρό της Ραφήνας




Στην αρχή ήταν οι καλοκαιρινές διακοπές, μετά η δύσκολη επιστροφή στους καθημερινούς ρυθμούς και μετά τι; Για κάποιο λόγο ο εαυτός μου αρνιόταν πεισματικά να με ακούσει. Κάθε μέρα που καθόμουνα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή κοιτούσα πεισματικά το κενό. Ιδέες, σκέψεις και εικόνες περνούσαν από το μυαλό μου χωρίς ουσιαστικά να με προκαλούν να τις εκφράσω στο blog. Άχρωμη η επιστροφή μας στην καθημερινότητα, άχρωμες και οι γραμμές των σκέψεών μου που απλώνονταν μπροστά μου. Δραστηριότητα σαφώς υπήρξε που θα μπορούσε να με κάνει να γράφω ατέλειωτες αράδες. Εξερεύνηση στα εντυπωσιακά υπόγεια οχυρά της ραφήνας, κατασκευασμένα από τους γερμανούς για την επίβλεψη του παρακείμενου λιμένα, φίλοι που μας επισκέφτηκαν από το εξωτερικό, εκδρομές και διήμερα είτε μαζί τους είτε μόνοι, ένας πρωτότυπος αγώνας μπάσκετ στο γήπεδο του πορφύρα όπου από την μια ήταν κάποιοι από τους παίχτες της ομάδας του πορφύρα και από την άλλη οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας και πολλά άλλα τα οποία ίσως κάποια στιγμή σας περιγράψω. Σήμερα όμως θα προσπαθήσω να σπάσω αυτό τον πάγο της διαδικτυακής απραξίας μου στέλνοντας σε σας εικόνες από το ξεχασμένο υπόγειο οχυρό της Ραφήνας για το οποίο σας μίλησα παραπάνω.
Σκοπός μου βέβαια δεν είναι να σας πω ότι ανακάλυψα κάτι σπουδαίο ή είμαι ο πρώτος που παρουσιάζω το ξεχασμένο αυτό οχυρό. Απλά χρόνια τώρα αγνοούσα την ύπαρξη αυτής της πραγματικά εντυπωσιακής κατασκευής για την οποία φαντάζομαι ότι πολλές ιστορίες θα υπάρχουν τόσο για την κατασκευή της όσο και για την μετέπειτα χρήση της.
Συνοπτικά η ιστορία του οχυρού της Ραφήνας ξεκινά την πρώτη Μαίου του 1941 με την είσοδο των Γερμανών στη Ραφήνα.

 Όπως χαρακτηριστικά περιγράφεται η ιστορία στο http://www.pistikidis.gr/oxir.php οι γερμανοί επιστράτευσαν όλους τους ραφηνιώτες από 16 έως 60 χρονών και τους υποχρέωναν σε αγγαρεία στην κατασκευή του οχυρού. Αυτό σήμαινε σκάψιμο των ορυγμάτων, άνοιγμα υπόγειων στοών και κατασκευή βάσεων πολυβολείων. Αυτά τα έργα βέβαια συνοδεύονταν από χτυπήματα με τα όπλα ή με καρδρόνια. Εσωτερικά του βουνού που κατασκευάστηκε το οχυρό υπήρχαν πέντε τεράστια κανόνια φερμένα καθώς έλεγαν από τη Γαλλία από την περίφημη γραμμή Μαζινό. Η θέση του οχυρού ήταν στρατηγική γιατί από το ύψωμα αυτό μπορούσαν να επιβλέπουν όλη την περιοχή από το Σχοινιά μέχρι το Πόρτο Ράφτη. Οι Γερμανοί έφυγαν από την Ραφήνα στις 12 Οκτωβρίου του 1944 αφού φρόντισαν πρώτα να μεταφέρουν τα πάντα από το εσωτερικό του. Στο τέλος μάλιστα το ανατίναξαν φεύγοντας. Η τεράστια αυτή έκρηξη που κατέστρεψε το μισό οχυρό, κατέστρεψε και τα υπόλοιπα πυροδοτικά καλώδια με αποτέλεσμα να μείνει αυτό που βλέπουμε εμείς σήμερα. Περπατώντας στο λόφο πάνω ακριβώς από το οχυρό βλέπεις ορύγματα, τάφρους, φυλάκια, σταύλους και άλλα οχυρωματικά έργα να παρουσιάζονται μπροστά σου κάτω από τα πυκνά δέντρα που σκεπάζουν τον λόφο. Από εκεί ατενίζεις όλη την ευρύτερη περιοχή καταλαβαίνοντας τον λόγο για τον οποίο αποφάσισαν οι Γερμανοί να φτιάξουν αυτό το έργο στο σημείο εκείνο. Η όλη κατασκευή είναι εύκολα προσιτή και μπορεί οποιοσδήποτε να την επισκεφτεί πηγαίνοντας στη Ραφήνα στο Λόφο του οχυρού όπως λέγεται σήμερα. Στην αρχή θα περάσετε κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδα τέννις κ.λ.π.) και στο δάσος που υπάρχει πίσω από αυτές θα δείτε τα εντυπωσιακά αυτά έργα που εμένα προσωπικά μου προκάλεσαν δέος γνωρίζοντας την ιστορία τους.